Door vouwen, draaien en oprollen hebben Katja en Jula de stevigheid verkregen. Bij de lampen met een verwijzing naar de origami, waarbij het licht prachtig door het papier schijnt. Naast de prachtige serie is het ook een geslaagd voorbeeld van modern duurzaam design. Het duurzame is voor het ontwerpers duo ook een vanzelfsprekende keus: “With each project our design process begins with the choice of a signature, low environmental-impact material. We look for elements that are recycled and/or easily recyclable. We believe that designers can also make a positive affirmation for sustainability.”

voor meer zie de website van hettlertullmann

In de film krijgt een stel het bericht “Dick Laurent is dead”. Vervolgens krijgen ze via aangeleverde filmbanden het verhaal te zien waarin de man zijn vrouw heeft vermoord. De man wordt veroordelen en terwijl hij in de dodencel zit, ondergaat hij een plotselinge gedaanteverwisseling. Hij wordt vrijgelaten, omdat hij niet de veroordeelde man meer is. Vervolgens lijkt hij in een soort déjà vu te zitten. Hij ontmoet een vrouw, die sprekend lijkt op de vrouw van de man die hij voor de gedaanteverwisseling was. Ze heeft een relatie met Dick Laurant. Hij komt met Dick in gevecht en vermoord hem. Op dat moment wordt de gedaanteverwisseling weer teruggedraaid. Hij gaat naar zijn huis en zegt via de intercom “Dick Laurant is dead” precies zoals het begin van de film. Een bizar verhaal.

Ik vind met name het gebruik van licht en de spanning vóór de daadwerkelijk gebeurtenis bijzonder aan Lynch. Door de verstildheid en fotografische benadering blijf je nieuwsgierig en geboeid kijken, ook in de tussenmomenten. Als fotograaf probeer je dit alles in één beeld te vatten. Een filmer kan gebruik maken van de beweging en zo het werkelijke moment opbouwen. Lynch maakt gebruik van beide momenten waardoor het moment ervoor en erna ook interessant zijn. Dit komt o.a. tot uiting met scenes die zowel aan het begin als het eind van de film te zien zijn, maar dan net vanuit een ander perspectief. Ook gedurende de film maakt Lynch gebruik van terugkerende elementen en scenes, maar die op bijzondere wijze toch net even weer van elkaar verschillen. Het totaal effect lijkt op een soort achtbaan. Je stapt in op het beginpunt en je eindigt op hetzelfde punt. Tussendoor ervaar je in een sneltreinvaart allerlei sensaties en emoties. Het is geweldig hoe de muziek en geluidsmomenten de surrealistische sfeer versterken. In Lost Highway wordt o.a. muziek gebruikt van Smashing Pumpkins, Marilyn Manson, Rammstein en de musicus Barry Adamson. Als je de film niet hebt gezien, dan raad ik hem graag aan.

In 2001 verschijnt Mulholland Drive, een iets makkelijker te volgen verhaal. Een actrice (Rita) woont en werkt in LA. Op een dag krijgt ze een auto-ongeluk. Ze overleeft, maar lijdt aan geheugenverlies. Ze wordt gevonden door Betty (actrice Naomi Watts), die haar helpt. Er ontstaat een lesbisch relatie tussen hun. In haar zoektocht naar identiteit, pleegt ze uiteindelijk zelfmoord. Bizar en geweldig, is de geheimzinnige cowboy die meerdere keren zomaar in beeld verschijnt. En wederom een prachtige fotografische film. De beelden zijn nauw gecomponeerd en lijken ook weer een aaneenschakeling van foto’s. Ten opzichte van Lost Highway zitten er meer nacht- en avondopnames in, die een andere sfeer van de setting laten zien. De locatie is hierdoor minder aanwezig en word meer een decor zoals in theater. Wat mij aanspreekt en ik ook herken in mijn eigen werk, is dat Lynch geen gebruik maakt van de enorme studio’s in LA. Hij maakt juist gebruik van de werkelijke stad zelf.

In 2006 verschijnt Inland Empire waar ik voor de bioscoop te laat was. Maar naar horen zeggen, was dit geen ramp. Een drie uur durende film, die ervaren werd als een tsunami van beelden. Ik heb de film samen met Marjolein op dvd bekeken. Na een uurtje waren we allebei het spoor bijster. We kregen inderdaad een grote stortvloed aan bizarre beelden over ons heen. Proberen het verhaal te vertellen, gaat me dan ook niet lukken. Een half jaar later hebben we het nog een keer geprobeerd. Helaas onze hersenen schakelde wederom na een uur kijken uit. Het enige wat bijbleef was een soort achtbaan effect. Je stapt in, beleeft iets, maar vraag niet wat je nou eigenlijk hebt gezien. Nu zes jaar na dato, ga ik het dit weekend nog eens proberen. Deze keer proberen me ogen open te houden als ik in de rollercoaster zit.

Het resultaat is verrassend en het brengt ons op het idee om verschillende disciplines te laten versmelten. Kortom inspirerend.

Yokoo gebruikt een collagetechniek, waarbij hij fotografie vermengt met illustratie, grafiek, en dit alles waanzinnig opblaast. Hij speelt met perspectieven, kleurcontrast en vlakverdeling. Dit alles deed hij al in de jaren 60, een tijd waarin Westerse ontwerpers veelal hamerden op minimalisme en functionaliteit. Zijn werk had alleen in de Japanse cultuur kunnen ontstaan. Het eerder genoemde Ukiyo-e (letterlijk vertaald: beelden uit de vlietende wereld) werd in de Edo-periode (1603-1838) al gewaardeerd als kunstvorm. Hierbij ging het om een techniek waarbij men affiches maakte door middel van houtsnede-druk, deze affiches hadden twee functies. Allereerst informatief, ten tweede ter decoratie. Affiches werden nooit weggegooid, maar altijd opgehangen om naar te kijken. Deze functie doorspekt het werk van Yokoo, die elk affiche tot kunstwerk heeft verheven. Zijn inspiratie haalt hij uit het -reeds in de jaren 60 opkomende- globaliseren van Japan met de Westerse wereld, en de tegenstellingen en overeenkomsten die hierbij ontstaan zijn. Tadanori Yokoo heeft altijd extreem veel vrijheid genomen bij opdrachten, iets wat ik als ontwerper in wording alleen maar kan bewonderen. Het is extra opmerkelijk, omdat de Japanse cultuur verweven is met hiërarchie en verplichte systemen. Yokoo is eigenzinnig, origineel, en een tikje arrogant. Sinds zijn doorbraak in de jaren 60 lijken mensen namelijk alles van hem te accepteren. Gelukkig zit zijn werk nog vol met zelfspot en humor, en is hij niet bang om te provoceren. Een van zijn bekendste werken is uiterst controversieel, waarbij hij zichzelf aan een strop ophangt. Hierbij staat de tekst: “‘Made in Japan, Tadanori Yokoo, Having reached a Climax at the age of 29, I was dead’.

Men zegt over Yokoo dat hij uitbeeld hoe elke Japanner zich voelt: Ondraaglijke druk en verwachting, vol met woede en angst voor wat komen gaat. Tadanori Yokoo is voor mij persoonlijk een onuitputtelijke bron van inspiratie, en het is zonde dat hij in Europa betrekkelijk onbekend is. Voor zover ik weet, exposeert hij alleen in Moskou, Boston en Japan. Mocht je ooit Japan bezoeken, neem dan zeker de tijd en moeite om je in zijn werk te verdiepen. Ongekend voor zowel Westerse en Oosterse maatstaven. Voor meer informatie, bezoek zijn website: http://www.tadanoriyokoo.com/

OMA heeft na bestudering van het werk van Ambramovic de gelaagdheid en participatie genomen als uitgangspunten. De bedoeling is dat het gebouw gaat werken als een plek waar 24/7 performances gegeven worden, sommige van korte duur andere die dagenlang doorgaan. Een oud theater in Hudson (NY) is de uitgekozen plek. Na de presentatie van afgelopen maandag proberen ze nu de financiën rond te krijgen voor het  MAI / Marina Abramovic Institute for the Preservation of Performance Art. Ze richten op een opening in najaar 2014.

Marina Abramović (Servië, 1946) is een pionier in videokunst en performance. Het doorstaan van langdurige lichamelijke pijn was onderdeel van het werk dat ze maakt met partner Ulay.

In het begin van haar carrière maakte ze vooral gebruik van geluidsexperimenten. Na verloop van tijd werden haar performances steeds heftiger. In 1974 liep een performance in Galleria Studio Mona uit op een vechtpartij, en werd voortijdig beëindigd. Zelfbeschadiging en uitputting zijn kenmerkend voor haar performances. Zo lijkt de opname van Breathing In – Breathing Out (1977) op het eerste gezicht een intieme zoen. Maar hun neuzen zitten dicht met sigarettenfilters, zodat het duo negentien minuten lang elkaars adem in moet ademen. Abramović: ‘De meeste mensen ontwijken wat ze als bedreigend of onbekend ervaren. Door zulke dingen juist wèl te doen stel je jezelf open voor nieuwe ervaringen. We hoopten met onze performances ons publiek ook door die opening te duwen.’

In 1988 kwam er een einde aan de intensieve samenwerking van het duo. In hun laatste performance liepen ze over de Chinese Muur, waarbij ze elk aan één kant begonnen om elkaar na drie maanden halverwege te treffen.

hier een voorbeeld van een confronterend werk.